sevdam.net

Anasayfa | Reklam | İletişim | Üyeler | Sık Kullanılanlara Ekle | Giriş Sayfası Yap | sevdam.net

Alfabetik Listeleme

0-9 A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Y Z TÜMÜ

Lise Yıllarım

    Kışın o yüzüme vurup gözlerimi kızartan soğuğu bağrıma yiye yiye gittiğim,kapısından içeri girdiğimde bağrımda gizlenmiş olan soğuğun yerini ılıklığa bıraktığını hissediyordum.okulum…Ağladım,güldüm, moralim bozuldu, güzel bir not alınca çığlığa boğduğum okulum..Gençliğimin en deli zamanlarını,en heyecanlı anlarını paylaştığım okulum..
    Yine bir gün soğuktan donmuş olan burnumu ısıtmak için doğru kaloriferin dibine sokuldum.Henüz okul sakindi.Erken olduğu için gelen olmamıştı.O sıcaklığı bedenimle eşleştirirken alt sınıftaki bir arkadaşım koşa koşa yanıma geldi Bana günaydın bile demeden önce daha önemli bir şey göstereceğini söyledi..
    Şaşırmıştım.Beni kolumdan tutup okulun arka bahçesindeki büyük çam ağacının altına götürdü.Okulun dibinden geçen yola bakmamı söyledi.
    Yolu gördüğüm anda boşaldı gözlerim,kendimi ayakta tutmak için çabalıyordum ama becerememişim..bayıldım..Sadece bunu hatırlıyorum..Yolda gördüğüm ise beni bu yaşa getiren,doğuran,büyüten,besleyen,ilk öpücüğü yanağıma konduran,ilk tokatı yüzüme vuran,beni çok iyi yetiştirmeye çalışan,annemdi..Evden aceleyle çıkıp o telaşla unuttuğum atkımı bana getirmek için çıkmış yola.Ama getiremedi.Karşıdan karşıya geçerken bir araba çarpmış ona,orada yığılmış annem..
    Saatler sonra ağlaya ağlaya uyandığımı hatırlıyorum.Polisler,ambülans herkes olay yerinde..Hemen uyanıp annemi aramaya başladım.İlk yardım yapıldığını acilen hastaneye götürülmesi gerektiğini söylediler.Sesim çıkmıyordu.Sadece annemin elindeki kanla yıkanmış atkıyı yüzüme süre süre ağladığımı dün gibi hatırlıyorum.
    Hemen okuldan öğretmenlerim,arkadaşlarım toplanmış başıma.Ambülansın arkasından beni de götürmelerini istedim.Önce hayır falan dediler fakat sonra bizde gittik hastaneye..
    Annem yoğun bakıma alınmış, bir sürü doktor,hemşire,odada ilaçlar,serumlar,sargı bezleri..Çok korkutucu bir havaya sahipti.İçeriye hasta yakınları alınmadığı için orada bulunan küçük bir pencereden hıçkıra hıçkıra ağlayarak anneme bakıyorum…
    Babamın ölümünden sonra tek tutanağım annemdi..ve artık onu da kaybetmek üzereydim…
    Bir atkıydı onun böyle acılar çekmesine neden olan..bir tek atkı
    Heyecan,umut ve merakla doktorların o lanet olası odadan çıkmasını bekliyordum..Gözlerimde kaybolan ışığın geri dönmesi umuduyla bekliyorum doktorları..
    Doktorlar o karanlık odadan çıktılar.Birisi yanıma geldi,diğerleri uzaklaştılar.Doktor bana üzgün olduğunu,kazanın şiddetli bir travmaya yol açtığını,annemin beyin ölümünün gerçekleştiğini söyledi.
    Hayatımda ikinci kez böyle yıkıcı bir haber almıştım..Önce babam sonra annem..
    ‘Annemin beyni ölü kalbi atıyor.Annem yaşıyor.O beni kalbiyle sevdi,yüreğiyle okşadı,kalbinde taşıdı beyninde değil.Beni gönlüyle besledi annem,beyni ölü sadece onun‘ gibi kelimeler söyleyerek yere yığılmıştım.
    Uyandığımda tavanı gördüm.Beyaz ışıklar,o beyaz odanın pencerelerindeki mavi perdeler,baş ucumdaki bir torba dolusu serum..elimi oynatmaya çalıştım..sızlıyordu hemen bıraktım
    Yanımda can dostum,arkadaşım her şeyim Deniz vardı.Yüzümü ona çevirir çevirmez annemi sordum.’üzgünüm’dedi.Gözlerimi kapatıp açtığımda yüzümün ıslandığını hissettim.
    Babamın vefatında bile böyle sarsılmamıştım.O acıyı annemle paylaşmıştım..Oysa şuan kimsem yoktu..
    Yavaş yavaş yatağımdan doğrulup annemin gitmeye niyetlendim.O sırada doktor içeri girdi.Bana annem ile ilgili önemli bir karar almam gerektiğini kendimi toparlamamın şart olduğunu fazla vaktim olmadığını bildirerek dışarı çıktı.
    Artık hem annem hem kendim için iyi bir karar verme olgunluğuna erişmiştim.En iyi karaı vermek zorundaydım.
    Üzerimden hastane kıyafetlerini çıkarıp kendi kıyafetlerimi giydikten sonra rehberlik hocamı bulup ondan yardım isteme kararı aldım.Telefonla arayıp müsaitse görüşmek istediğimi söyledim.Aradan yarım saat geçmişti.Bizim okulun oradaki parkta hocamla buluştum.Ona başımdan geçenleri anlattım.Olanlara çok üzüldüğünü söyleyerek başladı uzun uzun anlatmaya..uzun bir süre görüştükten sonra kararımı vermiştim,artık anneme daha fazla acı çektirmeyecektim
    Hocama teşekkür edip hemen hastaneye koştum.Doktora annemin fişini çekmelerini ve organlarını da ihtiyacı olan insanlara vermelerini söyledim.
    Doktor sıcak bir gülümsemeyle ‘bu olgunlukta bir kız olduğunu anlamıştım’ dedi.Teşekkür edip annemle vedalaşmak için odasına girdim.Yanına oturup ‘söylediklerimi duymuyorsun anne.Ama hissedersin ,annesin sen.Beni böyle bir acıyla sınayan Allah’ıma şükürler olsun seni benim annem yapmış.Allah’ın emri diyerek kendimi yatıştırıyorum anne.Organların başkalarında hayat bulacak anne.Başkası çocuklarına annelik,babalık yapacak.Onlar mutlu olacak anne.Cennetin kapıları daima sen ve senin gibi annelere açık olsun.Hakkını helal et annemm’…
    Annemin daima bana gülen yüzünü hatırlayarak,öptüm sarıldım.Koşa koşa uzaklaştım odadan.Soluğu Deniz’in yanında aldım.Ona hemen bu hastaneden gitmek istediğimi söyledim.O da benim daha fazla dayanamayacağımı anlamış olmalı ki doğru beni evlerine götürdü.
    Bu artık yeni bir hayatın başlangıcıydı.16 yaşında ailesiz kalmıştım.Arkadaşımın annesi tıpkı benim annem gibi çok iyi insandı,beni bu yaşta tek başıma bırakamayacaklarını söylediler.çaresiz bunu kabul etmek zorunda kaldım.Eşyalarımı yerleştirdik …
    İçimde hüzün,burukluk,yalnızlık,özlem,gözümde yaşla kapattım annemle yaşadığım evin kapısını..
    Kendimi dostum ve ailesinin büyük desteği ile zor olsa da bir yıl içinde toparladım.Önümüzdeki üniversite sınavına hazırlanıp annemin çok istediği tıp’ı kazandım.Bir burs ayarlayıp,okulum için gerekli ihtiyaçlarımı dostumun babası sayesinde karşıladık.
    7 yıl geçti,bu yıllarda çok acılar çeksem de annemi babamı çok özlesem de yokluklarını hissettiğimde sabaha kadar ağlamaya koyulsam da Deniz ve ailesi sayesinde kendimi toparlıyordum, okulumu bitirdim.Annemin istediği bölüm,çocuk hastalıkları bölümünde doktorluk yapıyorum..
    Her gün ne öksüzler, ne yetimler ne acılı hayat yaşayan çocuklar geliyor.Kendi acı tecrübelerimle onlara yardımcı olmaya çalışıyorum.
    Hayatta herkesin istediği gibi yaşaması söz konusu bile olamaz.Ben küçük yaşta babamı ardından annemi kaybetmiştim.16 yaşında öğrenmiştim acıyı 16 yaşında.Aynı zamanda mutlu olmayı öğrendim küçük şeylerle.En önemlisi annem babamdan sonra en değerli varlığım olan dostum sayesinde DOSTLUĞU öğrendim..
    Öldürmeyen,beni yıkamayan her acı sayesinde biraz daha dirildim,olgunlaştım,güçlendim.Şuan her şeyimi kaybetmeyi göze alırım paramı,malımı hatta canımı bile…Ama dostumu asla kaybedemem.Annem babamdan sonra dostumu kaybetmeme ne yüreğim dayanır ne kalbim dayanır ne de gözlerim…

    !NaCiYe!

Detaylar

  • FaceBook'ta paylaş
  • FaceBook ta paylaş
  • Ekleyen : filiz
  • Okunma Sayısı : 1472
  • Yorum : 0
  • Tarih : 03.10.2008
  • Sonraki Siir:
  • Okul Birincisi Bir Dostum
reklam

Etiketler:

Yorumlar Yorumlar Yorum Ekle

Ekleyen ; canısı | Tarih ; 15.09.2008 - 11:56

her ask umutla dogar umutla buyur umudunu kayberderse de ölür.asla umudunu kaybetme o bırgun donecektır.askından vazgecme

Ekleyen ; yalnızlık yolcusuu | Tarih ; 30.01.2009 - 20:56

canısı vazgeçme demek kolay tam 8 yıl 2 hafta 1 gündür bekliom gelmedi... gelicem dedi.bn o zaman 14 yaşındaydım şimdi 22 yaşındayım bi ümit bekliom ama o bnm adımı bile unutmuştur...çok saçma(saçma olan hala onu beklemem). :19: hikaye süüpeerrr :18:

Ekleyen ; Rusen Ali | Tarih ; 01.02.2009 - 00:22

mükemmel :)

Ekleyen ; SEVEREK AYRILMAK | Tarih ; 13.08.2009 - 03:02

:2: OYLE DEME CANIM AŞK BİTECEK GİBİ DEGİLL BAKSANA HERYERDE O VAR

Facebook'ta bizi bulun